يه سوال

هفته پیش که ميرفتم دانشگاه با ديدن بچه های سال پائينی که برای ثبت نام اومده بودن ياد هفته اول دانشگاه تو تهران افتادم... يادمه که هميشه تعداد پدر و مادرها تو صف بيشتر از خود بچه ها بود!!! اما اينجا دريغ از يک نفر پدر و مادر که همراه بچه اش اومده باشه!!

نميدونم ايراد از فرهنگ ماست که همه جا دنبال بچه هامون ميريم و هميشه ساپورتشون ميکنيم يا فرهنگ اينجا که بچه ها رو از سن خيلی کم به حال خودشون ميگذارند؟ شما چی فکر ميکنيد؟؟؟؟

/ 2 نظر / 7 بازدید
ابو طياره

من که فرهنگ قديمي حييم فارسي انگليسي دارم چي بگم آخه.

زیتون

نوعروس عزيزم.وبلاگت مبارک مسئله‌ی خيلی خوبی رو مطرح کردی. اين وابستگی شديد روحی و مالی بعضی بچه‌ّهای ایرانی حتی تا ۴۰ سالگی به والدين٬ گاهی صدمات جبران ناپذیری بر اونا می‌گذاره. واقعا چطور می‌شه ما هم می‌تونستیم از کوچیکی استقلال پيدا کنيم؟ آيا اينا از ترس پدر و مادر از محيط ناامن ايرانه؟ خيلی خوبه بيشتر به اين مسئله بها بديم تا اقلا نسل بعدی مثل ماها نباشن. (اينم بگم خوشبختانه پدر مادر من منو خيلی آزاد می‌گذاشتن. مثلا حتی اچازه دادن من به تنهايی مدرسه‌مو عوض کنم. از ۹ سالگی تنهايی می‌رفتم لباس می‌خريدم و...)